Horror Suffering zrobił w Polsce sporą karierę. Na pecetach ukazał się w taniej serii, a później na płycie dołączonej do popularnego miesięcznika. Zebrał też całkiem dobre oceny w prasie. Wielu zestawiało go z serią Silent Hill, choć trafniejszym wydaje się porównanie do sagi Resident Evil, chociażby ze względu na dominującą rolę akcji, zdecydowanie górującej nad fabułą. Mnie osobiście mierziła amerykańskość tej produkcji. Bardzo dosłowne potwory, klasyczny sposób budowania napięcia - wszystko to znam już na pamięć z kina. Nie przeczę, Suffering straszy, ale robi to w sposób o wiele mniej subtelny niż Silent Hill.

Sukces w każdym razie był spory i zaowocował dużymi wpływami. W Polsce musiały być one imponujące, bo produkcja dość szybko znikała z kiosków, a zainteresowanie poradnikami było spore. Na Zachodzie gra kosztowała znacznie więcej niż u nas w kraju, ale i tak nieźle się sprzedawała. Ponoć nabywców znalazło przeszło milion egzemplarzy programu. Nic dziwnego, że firma Surreal pracuje już nad kontynuacją, a Midway zaciera ręce, licząc na potencjalny zysk.

Ascension to the Throne to strategia z elementami cRPG, osadzona w świecie fantasy, stworzona w studiu developerskim DVS. Jej akcja opowiada o pełnej walki i wyrzeczeń drodze ostatniego prawowitego spadkobierca tronu królestwa Eden, prowadzącej do pokonania banitów bezprawnie zasiadających na tronie jego państwa.

Przed wiekami Eden był silnym, potężnym i prawym państwem. Jednak wszystko przemija, tak i te wspaniałe czasy poszły w zapomnienie. Pewnego dnia, niespodziewanie wrogowie Edenu zaatakowali i zdobyli zamek królewski, wybijając cały jego garnizon oraz wszystkich członków rodziny królewskiej. Główny bohater gry, młody książę ocalał, dzięki zaklęciu rzuconemu przez umierającego nadwornego maga. Ów czar przetransportował go setki mil, na inny, nieznany mu ląd. Teraz musi powrócić, wyzwolić swój lud i wymierzyć sprawiedliwość...

Gracz ma okazję pokierować poczynaniami ostatniego prawowitego spadkobierca tronu Edenu. Musi od podstaw stworzyć silną armię, eksplorować nieznane mu tereny oraz przeciwstawiać się wszystkim napotkanym wrogom, jak również pozyskiwać sprzymierzeńców. Tylko w ten sposób jest w stanie dotrzeć do granic swego królestwa i pokonać tych, którzy zagarnęli jego dziedzictwo. Rozgrywka w Ascension to the Throne stanowi kombinację elementów strategii czasu rzeczywistego (poruszanie się po świecie gry) oraz strategii rozgrywanej w systemie turowym (dotyczy bitew, w których może brać udział do 22 oddziałów składających się z maksymalnie 16 jednostek każdy). Ascension to the Throne nie narzuca grającemu określonej drogi prowadzącej do osiągnięcia sukcesu, nie musi on też wypełniać kolejnych, ściśle następujących po sobie misji. Ma dowolność w swych poczynaniach, może dowolnie eksplorować nieznane obszary, wybierać kierunek ekspansji, itp.

Całość została wykonana przy użyciu nowoczesnego, w pełni trójwymiarowego silnika graficznego. Podczas trwania poszczególnych bitew widzimy ukształtowanie terenu, drzewa czy trawę, ścierające się ze sobą jednostki, dynamicznie zmieniające się warunki atmosferyczne, itp. Rzecz jasna zarówno typ terenu jak i pogoda mają wpływ na przebieg potyczek.

Beyond the Sword, to drugi, po Warlords, oficjalny dodatek do znakomitej gry strategicznej, Sid Meier’s Civilization IV. Tym razem, jak sugeruje nazwa rozszerzenia, programiści i projektanci studia Firaxis Games postanowili skupić się nad okresami w historii ludzkości, które nastąpiły po „zmierzchu miecza”, czyli po wynalezieniu prochu i wprowadzeniu do użytku broni palnej.

W celu ich przybliżenia przygotowano 12 nowych, unikalnych i dość wymagających scenariuszy, z których część stworzona została przy wydatnej pomocy ze strony graczy skupionych w społeczności fanów sagi. Dzięki Beyond the Sword rozgrywka wzbogacona została m.in. o 10 kolejnych cywilizacji (w tym Portugalia, Babilon czy Niderlandy) wraz z charakterystycznymi jednostkami i budowlami, 16 przywódców stojących na czele zarówno nowych jak i istniejących już w grze nacji (Hammurabi, Abraham Lincoln czy Siedzący Byk) oraz 5 nowych cudów świata (Posąg Zeusa, pomnik Jezusa w Rio de Janeiro czy świątynia Shwedagon Paya).

W Beyond the Sword nie zabrakło także nowych jednostek, budowli, technologii i katastrof naturalnych, a także ulepszonych algorytmów odpowiedzialnych za AI, dzięki czemu komputerowi przeciwnicy stali się bardziej „inteligentni”, a tym samym poziom trudności rozgrywki został podniesiony. Gracze zyskali także możliwość tworzenia korporacji - firm obejmujących swym zasięgiem cały świat i mających za zadanie przynieść właścicielom korzyści materialne. Należy wspomnieć również o umożliwieniu szpiegowania naszych oponentów - rozwój tej „sztuki walki” to m.in. możliwość wzniecania rebelii, zatruwania zbiorników wody pitnej czy zdobywania ściśle tajnych informacji na temat technologii wroga bądź jego planów na przyszłość.

Catch the sperm (ang. złap spermę) to gra napisana przez firmę Phenomedia AG w ramach kampanii Stop AIDS. Inicjatorami przedsięwzięcia są: Szwajcarskie Federalne Ministerstwo Zdrowia i Szwajcarska Fundacja Aids. Gra mimo wyższych celów dla jakich została stworzona daleka jest w swojej fabule od powagi, a edukacja ma przebiegać niewątpliwie poprzez świetną zabawę przesyconą dobrym humorem.

Naszym zadaniem jest łapanie plemników i wirusów HIV w prezerwatywy. Zabawa jest znakomita, rewelacyjna grafika i świetna muzyka czynią z tej w gruncie rzeczy propagandowej gry naprawdę doskonały sposób na poprawienie sobie humoru.

Call of Juarez to rozbudowana strzelanka pierwszoosobowa (gra akcji/FPS), za której developing odpowiada polska firma Techland. W wielu aspektach przypomina ona Western Outlaw: Wanted Dead or Alive. Przenosimy się w niebezpieczny, brutalny oraz bezwzględny świat Dzikiego Zachodu i możemy uczestniczyć w przygodach dwóch grywalnych postaci: Billyego, zbiegłego przestępcy oraz a, bezkompromisowego rewolwerowca i łowcy nagród. Każda z nich jest inna, posiada różne cechy i umiejętności, a także oferuje odmienny przebieg rozgrywki. Ray jest gwarantem licznych pojedynków rewolwerowych oko w oko zaś Billy preferuje dyskretne przekradanie się pod nosami oponentów.

Fahrenheit to w pełni trójwymiarowa gra przygodowa zrealizowana w konwencji thrillera paranormalnego, coś w stylu popularnego niegdyś serialu Twin Peaks. Akcja rozgrywa się w Nowym Jorku w roku 2005. Miastem wstrząsa nagle fala brutalnych morderstw. Zwykli, prawi obywatele zabijają nieznanych sobie ludzi w miejscach publicznych, sami nie wiedząc czemu to robią i co ich do tego skłoniło. Policja jest bezradna – zarówno ofiar jak i sprawców nie łączy ze sobą nic, poza samym rytualnym morderstwem. Lucas Kane jest kolejną osobą, która dokonała bestialskiego mordu. Kane nie wiedząc czemu, zabija obcego sobie mężczyznę w restauracji, a teraz nawiedzany przez dziwne wizje ucieka przed policją i usiłuje dowiedzieć się co się stało – dlaczego zabił... Gracz może rozwikłać tą zagadkę wcielając się zarówno w Kane’a jak i inspektor Carlę Valenti, która wraz ze swoim partnerem Tylerem Milesem zajmuje się sprawą owych morderstw. Indigo Prophecy to mroczna i zarazem bardzo wciągająca produkcja z rozbudowaną fabułą. Gracz stopniowo odkrywa tajemnice stojące za mordami, rozmawia z napotkanymi postaciami, eksploruje nowe lokacje, a nawet walczy. Niezaprzeczalną zaletą gry jest możliwość odkrywania kolejnych kart zagadki z perspektywy „łowcy” (Carla) jak i „zwierzyny” (Kane).

Quake III: Arena jest trzecią częścią kultowej serii gry id Software. Głównym atutem Areny jest niesamowita dynamika, bardzo dobra, jak na 1999 rok, czyli rok wydania gry, grafika oraz grywalność połączona z bardzo szybkim engine'm graficznym. Gra posiada tryb single player, jednak głównym motywem gry są pojedynki wieloosobowe multi player. Quake III zyskała sobie ogromną popularność oraz masę fanów na całym świecie. Od nazwy gry powstała jedna z publicznych ogólnoświatowych sieci IRC o nazwie QuakeNet, skupiająca ze sobą kanały o tematycie gier. Swego czasu Quake III Arena oraz Unreal Tournament toczyły bój o miano najlepszej gry FPS wszech czasów. Gra posiada wszelkie artybuty dobrego FPS'a, jak obługa botów, bezpośredni dostęp do shella gry, za pomocą wiersza poleceń (konsoli) czy możliwość zaawansownej konfiguracji serwera.

Historia przedstawiona w Prey stanowi istną wybuchową mieszankę. Artysta Human Head Studios przedstawia nam kolorowy, plastyczny obraz, na którym możemy dojrzeć niewielką mieścinę, liczne elementy indiańskiej kultury, Tommy’ego, pragnącego wyrwać się z „zapyziałej” dziury, jego dziewczynę i dziadka, będącego idealnym stereotypem mędrca, a na dokładkę - unoszące się nad całym krajobrazem UFO w postaci olbrzymiej sfery. Brzmi z lekka groteskowo? I takie może się na początku wydawać, acz już po kilku chwilach obcowania z grą, orientujemy się, że całość składa się na obraz najwyższej klasy.

Theme Hospital to gra z gatunku menedżerów ekonomicznych, prowadząca gracza za tzw. rączkę po nie specjalnie różowej ścieżce interesów. Twoim zadaniem (jako ordynatora szpitala), będzie okiełznanie tak wielkiej machiny, jaką jest klinika. Przede wszystkim trzeba się zająć personelem, koniecznymi badaniami nad nowymi rozwiązaniami w leczeniu pacjentów czy odpowiednim stanem czystości na poszczególnych oddziałach.
Gra ta łączy w sobie elementy normalnej, powiedziałbym realistycznej gry ekonomicznej z jedną wielką komedią. Gra jest wręcz skrajnie zabawna.

Jak sugeruje tytuł, podobnie jak Tony w swojej grze, tak i tutaj mamy możliwość podziwiania BMX`owego guru w akcji. Towarzyszy mu wcale niekiepska gromadka riderów, wśród których można wyłapać wzrokiem takie sławy jak Ryan Nyquist, Leigh Ramsdell, Mike Laird, Troy McMurray, Kenan Harkin, Joey Garcia, Shaun Butler, Chad Kagy i brat samego Dave'a - Tim. Mimo, że często zdarza się, iż szeroko znane, sławne osoby firmują swym nazwiskiem kiepskie gry celem zwiększenia sprzedaży, tym razem tak się nie stało. Tym razem jest git!

The WTCC Game, która swoją premierę miała pod koniec 2006 roku. Był to kolejny rozbudowany symulator autorstwa szwedzkiego studia developerskiego SimBin Development Team. RACE: The WTCC Game był produktem bardzo wysoko ocenianym przez graczy. Symulator ten w międzyczasie doczekał się również oficjalnej zapowiedzi drugiej części serii (RACE ’07).

Zgodnie z tym co może sugerować tytuł opisywanej gry, przedstawiana odsłona RACE koncentruje się na autach cenionego brytyjskiego producenta – firmy Caterham Cars. Rozszerzenie wydane zostało z okazji pięćdziesięciolecia istnienia tej marki. Firma Caterham specjalizuje się w produkcji replik słynnego Lotusa Super Seven, konstruując pojazdy stanowiące połączenie gokartów oraz tradycyjnych kabrioletów. W opisywanym rozszerzeniu zawarto trzy pojazdy tego producenta, a konkretnie auta z linii CSR. Najwolniejszym autem z tej grupy jest Caterham CSR 200, który (zgodnie z nazwą) dysponuje mocą 200 koni mechanicznych. Caterham CSR 260 powinien być doskonale znany sympatykom gry Test Drive Unlimited. Ostatni z zawartych w grze modeli aut to koncepcyjny Caterham CSR 320. Warto jednocześnie dodać, iż pojazdy te występują w barwach różnych teamów. Oznacza to, iż można wybierać pomiędzy około sześćdziesięcioma ich wersjami.

Oprócz przedstawionych wyżej samochodów gracze mogą się także nacieszyć dwoma nowymi trasami, których nie zawarto w podstawowej wersji gry RACE. A są to: znajdująca się we Włoszech i goszcząca wiele prestiżowych zawodów Imola (Autodromo Enzo e Dino Ferrari), a także zlokalizowany w Portugalii tor Estoril (Autódromo do Estoril). Ponadto producent zawarł szereg drobnych poprawek. Dodano między innymi bardziej szczegółowe okna, informujące o aktualnych wynikach, rozszerzono opcje obsługi kontrolerów, czy wreszcie dokonano pewnych zmian w wyglądzie grafiki. RACE: Caterham do poprawnego działania wymaga oczywiście podstawowej wersji RACE: The WTCC Game